بحران محيط زيست که در روز جاریه به يک مسأله جدی و قابل تأمل بدل شده، حاصل دخالت و بهره‌وری نامعقول انسان از طبيعت پيرامون خود است که آن گستردگی و اهميت مبحث، توجه دانشمندان را برای نجات آن برانگيخته است (کلارک، 1379: 1). در روز جاریه اين خطر هست که انسان زمين سکونتگاه و کشت‌پذير خود را به نابودي بکشاند. فعاليت‌هاي بشر بيش از پيش فرا مي‌رود، او با خطاها و کاربرد نابجاي نيروهايش بخش‌هاي گسترده‌اي از جهان را ويران يا بي‌حاصل مي‌گرداند (آذرنگ، 1364: 119). همچنين آلودگی‌ها درون محدوده و مرزهای يک کشو

در سال 1913 براي اولين بار کنفرانس بين‌المللي حفاظت منابع طبيعي تشکيل شد و پس از 35 سال 1948 انجمن بين‌المللي حفاظت منابع طبيعي (IUCN) تشکيل شد و از آن زمان تا کنون هر ساله کنفرانس‌هايي در سطح قاره‌اي و جهاني به منظور تعيين خط‌مشي و سياست‌هاي مشترک جهت حفاظت منابع طبيعي کشورها تشکيل مي‌شود (برخوردار، 1387: 1).

همايش نايروبي سال 1977در سال 1977 نمايندگان حکومت‌ها از گوشه و کنار دنيا براي شرکت در همايش سازمان ملل در مورد بيابان‌زايي در نايروبي پايتخت کنيا گرد هم آمدند. اين امر بعد از خشکسالي ويرانگري بود که قسمت اعظم آفريقاي غربي و قسمت شمالي مرکز آفريقا را از سال 1967 تا 1973 درنورديده بود. اين کنفرانس براي اولين بار توجه جهانيان را به مسأله زمين‌هاي آسيب‌پذير و چشم‌انداز آن جلب کرد. نتيجه کنفرانس نايروبي يک طرح عملي براي مبارزه با بيابان‌زايي بود که در آن 28 دستورالعمل براي نهادهاي ملي، منطقه‌اي و بي

بسياری ار مشکلات مربوط به محيط زيست علل بين‌المللی دارند و در سال‌های اخير بسياری از سازمان‌ها نگران نتايج جهانی شدن اقتصاد و تقسيم نابرابر منابع ارضی شده‌اند. فشارهای پيچيده جهانی شدن باعث تأثير فزاينده بازارهای بين‌المللی شده و با وارد کردن فشارهای تازه بر منابع طبيعی و اکوسيستم‌ها و توسعه سطوح ناپايدار مصرف، ساختارهای اقتصاد کلان و سياست‌های ملی را تغيير داده است (مطلبی، 1382: 32). توجه به منابع محيط زيست به عنوان بستر توسعه پايدار از اهميت فوق‌العاده‌ای برخوردار است. توسعه‌ای پايدار و از ثبا